terug naar MIJN AUTISME

naar totaal overzicht:      aspie-logisch                     chrono-logisch                        thema-logisch

naar deel overzicht     aspie 1 - 100    chrono 20 t/m 29 jaar     thema relatie met ouders

 

26-02-2016

iets anders studeren

 

99 C 1970

 

Als ik bij mijn vader thuis op bezoek kwam, begon het gesprek bijna altijd met de vraag: “had je niet beter iets anders kunnen gaan studeren”. Wat mijn antwoord ook was, het liep altijd uit op discussies. Leuk waren deze gesprekken niet, maar toch bleef ik bij hem langs komen.

 

Nadat mijn vader in 1981 was overleden, begon bij mij heel geleidelijk de gedachte op te komen, dat deze vraag alleen maar een aanleiding was om te kunnen stechelen. Dat hij hoopte mij op die manier te kunnen “harden” voor mijn leven in de rauwe samenleving van het bedrijfsleven. Zijn advies was geweest: ga wis- en natuur-kunde studeren. Dan had ik aan de universiteit kunnen blijven werken. Hij dacht blijkbaar dat ik een zwak moederskindje was, die niet goed opgewassen zou zijn tegen de harde wereld. Maar nu ik de diagnose autisme heb gekregen, is wel duidelijk dat ik wel leek op mijn moeder, maar niet omdat ik haar nadeed, maar omdat ik, net als zij, autistisch ben. Als mijn vader meer met mij gepraat had (in plaats van tegen mij) had hij daar misschien wel achter kunnen komen.

 

Toen Fokker een paar maanden later met Douglas ging samenwerken, werd ik daar al snel naar toe gehaald. Op dat moment dacht ik dat mijn vader dan wel gemerkt zou hebben dat mijn keuze voor Vliegtuigbouwkunde wel goed was. Maar toen ik begon te begrijpen wat er werkelijk aan de hand was geweest, realiseerde ik me dat hij er daarna ook niets van begrepen zou hebben: zijn idee-fixe was waarschijnlijk te sterk geweest. En de “schade” van al die jaren ervoor waren niet meer te compenseren. Eigenlijk had mijn vader er voor gezorgd dat zijn (verkeerde) gedachten uit kwamen! Hij had er voor gezorgd dat ik dáár kwam te staan waar hij dacht dat ik stond, en daarmee verhinderd dat ik op de plaats kwam waar hij mij graag had gezien, en waar ik misschien al bijna stond.

 

 

Hoe vaak gebeuren dit soort vervelende dingen??? Dat ouders met goede wil uit onwetendheid meer kapot maken dan hen lief is???