terug naar MIJN AUTISME

naar totaal overzicht:      aspie-logisch               chrono-logisch                      thema-logisch

naar deel overzicht       aspie 201 - 300        chrono 71 jaar        thema A2 autistisch: prikkels

 

14-03-2017

 

wat is de oorzaak van mijn “knuffelangst”?

 

263 A2 2017

 

Ligt die oorsprong wellicht in een opmerking in mijn jeugd, die ik heb opgevat als een waarheid? “Alle mannen zijn klootzakken, jullie vader in het bijzonder, maar jullie niet want jullie zijn mijn zoons” was de opmerking die dagelijks enkele keren werd geuit door mijn moeder, alle dagen wel enkele keren, jaar in – jaar uit.

Ik heb daarover de gedachte gekregen dat, daar andere vrouwen niet mijn moeder waren, ze mij dus ook wel een klootzak zouden vinden. Of beter gezegd: zouden gaan vinden als ik later een man werd. Ik had immers de zelfde genen, dus dan zou ik ook worden zoals mijn vader. Daar kwam nog bij dat mijn moeder zei dat ik alle goede eigenschappen van haar had, maar alle slechte eigenschappen van mijn vader.

Dat heeft er waarschijnlijk aan bijgedragen dat ik elk contact met meisjes ben gaan vermijden, omdat ik beredeneerde dat die waarschijnlijk niet wisten wat voor een klootzak ik zou gaan worden. Dan kon ik hen maar beter beschermen door de mogelijkheid van verliefd-worden op mij te verhinderen. Dus geen aandacht schenken aan meisjes, terwijl daarenboven aanraken een verhoogde kans was op te innig contact. Bovendien zou ik dan misschien zelf wel mijn zelfbeheersing kunnen verliezen en te handtastelijk worden. (Zoals aanraken bij moslims niet mag? Hoewel ik dat toen nog niet wist).

Door het ontbreken van zussen, en contacten met andere kinderen kon ik niet leren dat er ook andere manieren waren om met elkaar om te gaan. Bovendien waren de andere kinderen bij ons in de buurt bijna allemaal jongens, die elke keer als er een jongen wat omging met een meisje hem begonnen uit te lachen en te pesten. Dus ik bleef maar uit de buurt van meisjes. Die ene keer dat een nichtje van de buren naast ons een week kwam logeren, en ik een keer met haar speelde in de zandbak, leverde dat gelach en nare opmerkingen op. Mijn geringe contacten met andere kinderen uit de klas maakten het verder moeilijk om een ander inzicht te verkrijgen.

Toen de gehele klas op de middelbare school gezamenlijk naar dansles ging, mocht ik dat niet. Mijn ouders/moeder vond dat niet nodig want ik was nog te jong daarvoor. Dus op klassenavonden stond ik aan de kant, want ik kon niet dansen. Toen een meisje mij eens uitnodigde om te dansen, lukte dat niet zo goed en voelde ik me ongemakkelijk. Verdere uitnodigingen heb ik afgewimpeld. Toen ik in de eindexamen klas wel naar dansles mocht was dat met allemaal onbekenden. Ik voelde me daar ook niet op mijn gemak, en het dansen lukte niet goed. Misschien was dat ook het gevolg van het feit dat ik wel enigszins overgevoelig ben voor geluid. Dus heb ik er verder geen moeite meer voor gedaan.

 

Nu merk ik dat dansen ook nog voor mij moeilijk is vanwege mijn slechte motoriek, terwijl ik al mijn aandacht en concentratie nodig heb om enkele eenvoudig danspassen uit te voeren. De leiding nemen (dus alle passen bedenken) gaat mij zeer slecht af. Als mijn danspartner de leiding neemt lijkt het al wat beter te gaan. Maar het is wel erg onwennig.

En of ik het ooit prettig zal gaan vinden, is iets dat ik op dit moment nog helemaal niet weet.

 

Hoe mijn knuffelervaring tijdens mijn relatie hierin past, is iets waar ik geen enkel idee van heb.

 

Dat de angst is versterkt door het gevoel van overprikkeling door mijn autisme, is natuurlijk wel een mogelijkheid. Dus er is een kans dat het niet zal veranderen.