terug naar MIJN AUTISME

naar totaal overzicht:      aspie-logisch               chrono-logisch                      thema-logisch

naar deel overzicht       aspie 1 - 100        chrono 0 t/m 9 jaar        thema autistisch

 

10-01-2016

Gezagsgetrouw

 

80 A1 1954

 

Over autisten wordt o.a. genoemd, dat ze loyaal zijn. Ook wel plichtsgetrouw.

In het verlengde daarvan staat gezagsgetrouw en betrouwbaar.

 

Vroeger zei mijn moeder dat ik van school direct naar huis moest komen. Ook wel dat een moeder haar kinderen graag om zich heen had. Dat heb ik blijkbaar opgevat als een soort bevel, dat ik na school niet met andere kinderen mocht blijven spelen, maar direct naar huis moest gaan. Echter vond ik het thuis niet zo leuk, dus ik liep niet hard. Waarschijnlijk treuzelde ik veel. Maar omdat mijn broer (die op een andere schoollocatie zat) wel nog even met andere kinderen speelde en dan hard naar huis rende, waren we ongeveer gelijktijdig thuis. Mijn getreuzel viel dus niet op. Maar daarbij had ik dus nooit contact met andere kinderen.

 

Dus: de woorden letterlijk opvatten zou hierop ook van toepassing kunnen worden verklaard!

 

Na de scheiding van mijn ouders ben ik doorgegaan met hen regelmatig te bezoeken. Weliswaar wat minder frequent, maar toch heel plichtsgetrouw. Hoewel ik gehoopt had dat het minder vervelend zou worden, was dat bij allebei niet het geval.

Mijn moeder ging nog meer klagen over mijn vader, en was constant aan het woord.

 

Mij vader begon telkens weer met de vraag: “had je nou niet beter iets anders kunnen studeren”? Ook ten ik bij Fokker een baan had ging hij daarmee door. Dit liep altijd uit op vervelende discussies, waarbij ik me constant moest verdedigen. Het lukte me nooit om wat te vertellen over hoe het op mijn werk ging, en hoe ik me thuis voelde in het meewerken aan het ontwerpen van vliegtuigen. Door de moeizame discussies kreeg ik geleidelijkaan de indruk dat ik toch niet zo slim was als ik tijdens de studie had gedacht. Bij Fokker kreeg ik door discussies met mijn chef dezelfde twijfels. Na de dood van mijn vader in 1981 begon ik mezelf af te vragen waarom ik al die jaren nog steeds bij hem langs was gekomen. Ik dacht dat ik dat uit plichtsbesef had gedaan, om mijn jongste broer wat te kunnen steunen (hij woonde in eerste instantie nog bij onze moeder). Maar ook nadat hij op kamers was gegaan, bleef ik bij allebei mijn ouders langskomen.

 

De bezoeken bij ijn vader hielden op door zijn overlijden, maar ik bleef zijn 2e vrouw bezoeken.

 

Het bezoeken van mijn moeder stopte na een brief van haar, waarin ze schreef dat ik maar moest veranderen, want zoals ik tegenover haar was vond ze onacceptabel. Ik voelde me bevrijd, en ben nooit meer bij haar geweest. De laatste 8 jaar van haar leven heeft ze mij dus nooit meer gezien.

 

Later heb ik me soms afgevraagd, waarom ik deze vervelende bezoeken ben blijven afleggen. Zelf had ik er totaal niets aan, het was zelf een zware belasting.

 

Na mijn diagnose ben ik tot de overtuiging gekomen dat ik wel heel erg plichtsgetrouw ben geweest. Ik durfde blijkbaar geen beslissing te nemen, en wachtte af.

 

De verandering die zou kunnen optreden bij het stoppen met de bezoeken waren waarschijnlijk een belangrijke rem.