terug naar MIJN AUTISME

naar totaal overzicht:      aspie-logisch               chrono-logisch                      thema-logisch

naar deel overzicht       aspie 401 - 500        chrono 71 jaar        64 A4 autistisch: overig

 

16-09-2017

 

balsem op de wonden

 

477 A4 2017

 

Toen ik in het ziekenhuis terecht was gekomen, t.g.v. een trombose in mijn voet, kwam de assistent-chirurg langs om even te praten over de operatie. Deze was uitgesteld t.g.v. de trombose _ de bijbehorende injecties met bloedverdunners. Ik vroeg toen of het niet beter zou zijn om de andere operatie vanwege de vaatverwijdingen in mijn knieën er meteen bij te doen, want dat zou het risico op een extra trombose verkleinen.

De volgende dag kwam de assistent-chirurg nogmaals langs om weer over de operatie te praten. De 2e operatie zou er dan meteen bij genomen worden, dus ik was tevreden. Maar de dagen daarna kwam een negatief gevoel bij mij op. Was de opmerking van mij slechts een loze kreet omdat zoiets altijd gedaan zou worden? Of was mijn opmerking nuttig geweest?

Blijkbaar was mijn vertrouwen in de medemensen danig afgenomen, t.g.v. de stelselmatige negatieve reacties die ik op mijn werk bij Fokker had ontvangen. Ik was zelfs gaan twijfelen aan mijn intelligentie. Was ik misschien helemaal niet zo intelligent als ik zelf meende?

Waarschijnlijk zou ik daar nooit achter kunnen komen. Ik durfde daar niets over te vragen.

 

Toen ik op de operatie-tafel lag, kwam de chirurg die ik al eerder ontmoet had, en zijn woorden (vlak voor ik onder narcose raakte) waren: “ik had het fout, en u had het goed”.

Toen ik begon bij te komen uit de narcose (circa 3,5 uur later) begonnen deze woorden in mijn brein rond te draaien. De chirurg kon alleen weten wat ik gezegd had, als de assistent-chirurg hem had verteld dat IK die opmerking had gemaakt. Dus deze mensen waren wel te vertrouwen. En zelfs: ze gaven mij de credits die mij toe kwamen. Langzaam aan begonnen de littekens op mijn ziel te genezen, alsof er een genezende balsem op werd gesmeerd. Terwijl ik langzaam bijkwam uit de narcose, werden de fragmenten van mijn bewustzijn geleidelijk weer samengevoegd, en dat op meerdere manieren.

 

Ik zal deze operatie nooit vergeten, en de betrokken chirurgen voor altijd dankbaar blijven. Het verwijderen van litteken-weefsel zonder snijden. Dat is pas vakwerk!