terug naar MIJN AUTISME

naar totaal overzicht:      aspie-logisch               chrono-logisch                      thema-logisch

naar deel overzicht       aspie 301 - 400        chrono 71 jaar        thema autistisch

 

29-04-2017

emotioneel geworden, deel 2

 

412 A1 2017

 

Op een bijeenkomst met andere senioren met autisme werden enkele onderwerpen besproken. Anders dan de keren daarvoor werd deze keer wat input door de toehoorders gevraagd. Dit resulteerde al snel in wat meepraten en tegelijkertijd opmerkingen maken. Voor mij was dat al gauw erg hinderlijk. Ik kon nauwelijks nadenken over een opsomming die gevraagd werd op papier te maken. Soms werd het even wat rustiger: ik kon de klok weer even horen tikken. Dat was ook wel hinderlijk, maar denken lukte wel weer enigszins. Bij de 1e pauze werd mij gevraagd of ik niet beter wat meer vooraan kon gaan zitten. Toen ik probeerde uit te leggen dat ik last had van het “meepraten” achter mij, en dat ik dan misschien beter achterin kon gaan zitten, kreeg ik meteen adviezen van anderen.

Toen kon ik opeens niets meer zeggen: ik had een brok in mijn keel. Gelukkig had een begeleider meteen in de gaten wat er gebeurde en nam mij snel mee naar een rustiger plek. Zij haalde iets te drinken voor mij, en ik kon weer wat tot rust komen. Dit was de 1e keer dat ik echt voelde dat mijn hoofd vol zat. Achteraf denk ik dat ik in een andere omgeving wel paniekeriger gereageerd zou hebben. Maar iemand die begreep wat er gebeurde, plus de wetenschap dat alle andere aanwezigen dit fenomeen wel kenden (uit eigen ervaring of als toeschouwer) maakte het voor mij makkelijker om mee te gaan. Als je je tussen lotgenoten bevindt, is dat wel een geruststellende ervaring.

 

Later thuis, kwam de gedachte bij mij op dat het een gevoel gaf dat er een heel groot en vol stuwmeer (van tranen)achter in mijn hoofd zat, waarvan de druk erg groot was. Ik meende die druk te voelen. Af en toe sijpelde er vocht door de wand, een andere keer leek het of er een paar golven over de rand spoelden. Maar ik voel de druk steeds meer.

Neemt de “noodzaak” om die druk te weerstaan af, of wordt de druk van dat stuwmeer nog groter? Is dit het begin van de afbraak van die stuwdam? Betekent dit dat ik langzamerhand bij mij “afgesloten” gevoelens zal kunnen komen?

 

Gerelateerde fragmenten zijn:

nr. ( 133 A 2015 emoties), nr. ( 172 C 1954 grote jongens huilen niet) & nr. ( 352 A 2017 emotioneel geworden).

 

link naar 133         link naar 172         link naar 352