terug naar MIJN AUTISME

naar totaal overzicht:      aspie-logisch               chrono-logisch                      thema-logisch

naar deel overzicht       aspie 301 - 400          chrono 70 jaar                  thema autistisch

 

08-11-2016

open vragen

 

301 A1 2016

 

In eerste instantie dacht ik bij de opmerking dat autisten moeilijkheden kunnen hebben bij open vragen, dat dat niet voor mij gold. Maar onlangs werd ik op een enigszins hard wijze geconfronteerd met de reden van die moeilijkheden. En vervolgens kwam het besef dat ik er al in eerdere fragment over had geschreven, maar het probleem daarbij niet had opgemerkt.

 

Toen ik de vraag kreeg: “wat wil je daarmee bereiken ?” wist ik geen goed antwoord te bedenken. Achteraf realiseerde ik mij dat ik wel over iets anders had gesproken wat me bezig hield, maar dat ik op dat moment niet wist wat ik wilde bereiken. De volgende dag slaagde ik er in om iets op papier te zetten. Dat was iets dat volkomen nieuw was, nog niet eerder bij mij opgekomen.

 

In fragment 58 beschreef ik hoe ik een bijdrage had geleverd aan het achterhalen van de zwaartepunt zaken met het gevolg dat de F.27/Fokker50 niet verder verlengd konden worden, maar op de vraag van mijn chef hoe het opgelost moest worden wist ik geen antwoord. Na wat doorpraten volgde zijn vraag hoe de Fokker70 (propellervliegtuig) er uit zou moeten zien. Dat was een opdracht waar ik wel wat mee kon. Die opdracht leidde naar een antwoord, en dat antwoord tenslotte naar oplossing, de open vraag had ik niet kunnen beantwoorden.

 

In fragment 77 beschreef ik hoe ik geen antwoord wist te geven op de vraag: “wat wil je dan drinken”. Pas na overdenken wat er in de koelkast stond, kon ik iets aan duiden.

 

Als ik iets telefonisch wil gaan regelen gaat dat vaak niet erg goed. Het is beter dat ik in het vervolg dat soort zaken maar met e-mails oplos, dat gaat langzamer maar dan heb ik wel de gelegenheid om mijn kant van de zaak goed te beschrijven. Dus niet meer snel een oplossing proberen te regelen, want daarbij loop ik de kans om met open vragen in de problemen te komen. Vroeger heb ik dat blijkbaar “opgelost” door dan maar een andere weg te zoeken. Maar daarbij het probleem aan de ander geweten in plaats van een probleem van mij.

 

En daar kom je dan pas achter als je 70 jaar oud bent. Beter laat dan nooit, maar mijn leven zou waarschijnlijk wel wat makkelijker zijn geweest als ik het eerder had geweten (en er wat aan had kunnen doen natuurlijk).