terug naar MIJN AUTISME

naar totaal overzicht:      aspie-logisch               chrono-logisch                      thema-logisch

naar deel overzicht       aspie 201 - 300        chrono 40 t/m 49 jaar       thema autistisch

 

25-04-2016

samenwonen geeft gevoel van mislukking

 

204 A1 1994

 

Twintig jaar geleden was ik bij een alleenstaanden club toen ik daar een vrouw ontmoette, waar ik naar ik later vermoedde meteen verliefd op werd. De toenadering verliep wat langzaam, maar daardoor kon ik wat wennen aan het idee dat er voor mij toch nog een relatie zou kunnen zijn.

Anderhalf jaar later trok ik bij haar in, en was daar zelf wel tevreden over. Maar langzamerhand leken er toch wel wat strubbelingen te zijn. Om ze op te lossen praatte ik dan wel veel, en ik dacht het dan goed en duidelijk te hebben uitgelegd. Maar als dan later bleek dat het niet was opgelost ging ik twijfelen aan de reden waarom mijn uitleg blijkbaar niet was begrepen.

Nu ik weet dat ik autistisch ben, begrijp ik dat mijn woorden wel overtuigend waren maar dat mijn gedrag dat leek tegen te spreken. Het niet aankijken is daar ongetwijfeld een factor in geweest. Dat dat voor mijn partner een gevoel van onverschilligheid opriep was iets waar ik toen geen weet van had. De verhalen die ik nu heb gelezen, over hoe partners van autisten moeite hebben met er nog geloof in te hebben, kan ik wel beredeneren maar ik kan mezelf op dat punt niet goed genoeg veranderen.

Iemand aankijken is iets waar ik geen behoefte aan heb, dus dat gebeurt niet automatisch. Ik moet mijzelf er toe dwingen en voel me dan ongemakkelijk.

 

Ik denk daarom dat samenwonen voor mij te veel een gevoel van tekortschieten en mislukking zal opwekken. Contact hebben zal wel gaan, maar dan moet ik niet het gevoel krijgen dat ik constant op mijn tenen moet lopen. De uitspraak die ik vroeger al voor mezelf bedacht had: “afgekeurd voor samenleven door de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen” lijkt dus toch wel een nuttig “advies” te zijn geweest.

 

Na een aantal jaren samenwonen ben ik vertrokken, maar heb daarna vaak een verdrietig gevoel gehad over wat ik verloren had, en voel ook nu nog absoluut geen boosheid tegenover mijn toenmalige partner, maar een hereniging durf ik beslist niet aan. Ik vrees dat ik me dan zeer ongelukkig zal gaan voelen, om nog maar niet te spreken over de stress die bij het denken daarover mogelijk zal ontstaan.

 

Ik heb de verandering naar samenwonen geprobeerd, maar die verandering moet ik niet nog eens gaan proberen.