terug naar MIJN AUTISME

naar totaal overzicht:      aspie-logisch                     chrono-logisch                          thema-logisch

naar deel overzicht     aspie 401 - 500    chrono 71 jaar     thema diversen

 

04-06-2017

mijn eerste toneel-ervaring

 

433 D 2017

 

In de zomer van 2016 hoorde ik over een theater-project op Wilgenhof. Met enkele andere bewoners meldde ik mij daarvoor aan. Er zouden eerst 2 kennismakingsbijeenkomsten zijn, waarop alle geïnteresseerden wat over zichzelf vertelden. Daarna werd er een deel van de (bewerkte) tekst van het verhaal van Dimitri Verhulst, genaamd “Mevrouw Verona daalt de heuvel af” uitgedeeld. Bij toerbeurt werd er door één van de deelnemers een stuk voorgelezen. Daarbij werd er al een ruwe indeling gemaakt t.a.v. wie een bepaald gedeelte wel passend vond.

Helaas vielen de andere 2 bewoners van Wilgenhof uit, om verschillende redenen, en bleven we aanvankelijk met 6 spelers over. Tijdens de repetities groeide ons optreden, en kwam er nog 1 persoon bij. De regisseur had van mijn website enkele fragmenten overgenomen en die verwerkt in de opvoering. Er werden meer persoonlijke verhalen toegevoegd aan het verhaal uit het boek, waardoor ik er steeds meer plezier in kreeg. De reacties van de andere spelers waren ook een stimulans om er mee door te blijven gaan.

Geleidelijk aan durfde ik meer autistische gedrag explicieter uit te dragen. En toen de regisseur mij vroeg of ik nog een stukje van het verhaal erbij wilde nemen, had ik voldoende vertrouwen in mezelf gekregen om dat te accepteren. Ik zou een stukje van de cellobouwer voor mijn rekening nemen. Dat bestond uit het voorlezen van de letterlijke tekst uit het boek. Door mijn ruime ervaring met houtbewerking en mijn kennis van klassieke muziek en de instrumenten, was dit een rol die mij wel leek te passen. Ik hoefde geen vreemde dingen te vertellen waarbij ik geen aansluiting voelde.

 

De wekelijkse repetitie op donderdag-ochtend werd een moment om naar uit te kijken. Begin mei kwam de echte uitvoering erg dichtbij, en mijn zelfvertrouwen groeide ook. De volledige “doorloop” in het repetitie-lokaal in Wilgenhof werd door een klein publiek gezien, en liep goed. Prettige reacties na afloop en enkele complimentjes brachten me niet in verwarring.

Daarna op zaterdag in de zaal van het CKE (het oude sportfondsenbad, waar ik in 1957 met schoolzwemmen mijn eerste zwemlessen had gehad) was wel even wennen: een veel ruimer podium, waar we dus de opstelling nog moesten vaststellen. Er zou een klein publiek komen, uiteindelijk waren dat er circa 12. De try-out verliep goed, en de nabespreking met het publiek was prettig. Dus op naar de grote uitvoering zondag.

 

Op zondag was het erg warm, vooral binnen. Vanwege de gehorigheid buiten de zaal konden de deuren niet openblijven. Er kwam veel publiek: 90 mensen, een bijna volle zaal.

De uitvoering verliep erg goed, met veel applaus. Na afloop zei iemand dat ik het goed gedaan had, want ik had ook veel applaus gekregen. Daar had ik totaal geen erg in gehad, dus waarschijnlijk was ik gespannen geweest.

 

De volgende punten zijn nog vermeldenswaard:

  1. mijn stuk over autisme was me “op het lijf geschreven”, met alle teksten gehaald van mijn website.

  2. vóór het begin van de uitvoering riep Maddy ons nog bij elkaar voor een laatste bespreking. Toen vroeg ze of ik dat kauwgom uit mijn mond kon halen. Ik had geen kauwgom in mijn mond, maar ik realiseerde mij dat ik op mijn tong stond te kauwen. Soms hoorde ik dat wel, maar het drong niet tot me door. Blijkbaar was ik behoorlijk gespannen, maar dat had ik niet zelf gemerkt.

    Dus in het vervolg onthouden: tongbijten = stress.

  3. tijdens uitvoering zeer warm: maar ik had vergeten te drinken!

  4. De slotscène vond ik erg indrukwekkend. Ik hoorde mijn adem onregelmatig worden achter mijn masker. Iemand die het leven wel genoeg vindt is voor mij niet onbekend, en dus niet be-angstigend: misschien heb ik daardoor wel enig gevoel hierbij. Ik heb nooit daarover met anderen gepraat, wegens te verwachten tegenwerpingen. En nu iets dergelijks horen! Misschien dat veel mensen in het publiek dit niet zo leuk vonden, maar voor mij was het wel een opluchting dit te horen.

 

Al met al een leuke, maar zeker ook een leerzame ervaring.