terug naar MIJN AUTISME

naar totaal overzicht:      aspie-logisch                     chrono-logisch                          thema-logisch

naar deel overzicht     aspie 301 - 400    chrono 71 jaar     thema diversen

 

28-04-2017

een insect als wandelmaatje

 

377 D 2017

 

Sinds enkele weken heb ik een nieuw wandelmaatje. Hij kan niet zelf lopen, dus moet ik hem duwen. Hij heeft geen benen of pootjes, maar wielen. Het is een speciale tor, die indien gewenst ook nog wat spullen voor me draagt. Een zogenaamde “rolla”-tor.

 

Het was in het begin wel even wennen dat ik hem op een helling niet zomaar los kon laten, want dan reed hij wel eens weg. Dan moet ik hem op de rem zetten. Dat moet ook als ik er op ga zitten, anders kan hij onverwachts wegrijden. Mijn slecht-zienden stok zou met een klem aan de zijkant bevestigd kunnen worden, maar dan zien (bij oversteken) een deel van de weggebruikers niet dat ik die heb. Dus een ring aan de voorkant waar die stok in kan staan. Zodat die altijd goed zichtbaar is. Ik heb een lichtgewicht gekocht, zodat ik hem in noodgevallen ook mee kan dragen op de trap. Erg handig als je de wc alleen kunt bereiken via de trap, zoals op het station.

 

Gelukkig heb ik die rollator ruim op tijd aangeschaft: als je hem pas neemt wanneer je hem echt nodig hebt, dan heb je geen tijd meer om er aan te wennen. Ik kan nu alle routines uitproberen, terwijl ik niet de dwang voel van “moeten”. Toen ik hem had, heb ik hem meteen in gebruik genomen. Dat geen net op dezelfde manier toen met 17 jaar een bril kreeg: meteen opzetten in de eerste keer de klas binnenkomen met die bril op. Slechts 1 maal alle aandacht, en toen was de commotie voorbij. Niet dat halfslachtige gedoe van voorzichtig proberen en hopen dat het anderen niet teveel zal opvallen.

 

Misschien is zulk gedrag wel te classificeren als “een leugentje om bestwil”. Altijd open zijn heb ik dus blijkbaar altijd gedaan.