terug naar MIJN AUTISME

naar totaal overzicht:         aspie-logisch              chrono-logisch                      thema-logisch

naar deel overzicht     aspie 301 - 400          chrono 40 t/m 49 jaar      thema werk

 

28-04-2017

reden voor ontslag?

 

346 F 1990

 

Op een dag kwam N. weer eens in onze kamer om wat dropjes uit mijn la te halen. Zoals wel vaker maakte hij weer een opmerking, dat ik wat vrolijker moest zijn. Ik reageerde geïrriteerd op zijn suggestie. Daar ik me begon te ergeren aan zijn gedrag en opmerkingen, zei ik dat ik de drop-pot ging opheffen, en zei hem onze kamer te verlaten. Daarop reageerde hij met de opmerking dat hij in onze kamer kwam wanneer hij dat wilde. Eigenlijk had hij niets op onze kamer te zoeken, want hij was groepsleider van een andere groep, die op andere kamers was gehuisvest. Naar mijn gevoel ging hij zich steeds meer als baas te gedragen, hij voelde zich blijkbaar de “kroonprins” onder Jack.

Ik werd boos, en zei hem onze kamer te verlaten. Toen hij daarop zei dat hij geen bevelen van mij aannam, ben ik op hem toegelopen met de mededeling dat ik hem er dan wel zou uitschoppen. Toen ik wat sneller naar hem toeliep, vluchtte hij snel de deur uit, waardoor ik hem maar heel zachtjes kon raken. Maar de deuk in zijn ego bleek veel groter. Hij kwam weer de kamer binnen en zei: “je kan wel zien dat jij psychische hulp nodig hebt”. Dat sloeg waarschijnlijk op het feit dat ik (had verteld) dat ik bezig was met een psychotherapeute. Toen ik weer aanstalten maakte om naar hem toe te lopen, ging hij snel weer terug richting zijn eigen kamer. Als op dat moment Jack niet was toegeschoten, had ik hem mogelijk wel steviger aangepakt. Ik was woedend.

 

Na deze interventie kwam ik tot rust. Maar mijn woede was nog niet over. De volgende dag kwam Jack mij vragen of ik excuses aan N. wilde maken, want hij zag geen andere oplossing om dit conflict op te lossen. Ik begreep uit zijn woorden dat hij eigenlijk dacht dat N. zijn excuses nooit zou willen maken, en dat hij dacht dat ik dat wel kon.

Nadat ik de volgende dag mijn excuses had gemaakt, kwam Jack langs. Hij vroeg hoe het geweest was. Toen ik vertelde dat het een zeer vernederende ervaring was geweest, en had verteld hoe het gesprek verlopen was, keek hij zeer geschrokken. Hij zei dat, als hij geweten had dat dit de reactie zou zijn, hij mij niet gevraagd zou hebben om mijn excuses te maken. Dat gaf me wel een beter gevoel. In de ogen van Jack was ik niet de enige schuldige leek mij.

 

Maar de eis van N. dat ik ontslagen zou moeten worden heb ik nooit meer gehoord.