terug naar MIJN AUTISME

naar totaal overzicht:      aspie-logisch                     chrono-logisch                          thema-logisch

naar deel overzicht       aspie 201 - 300     chrono 50 t/m 59 jaar     thema levensbeëindiging

 

 09-03-2017

gravende psychiater

 

293 L 2003

 

Ik heb een tijdje een relatie gehad, maar toen de relatie wat moeilijker werd, heb ik aanraden van de huisarts, een poging bij een psychiater ondernomen om een oplossing te vinden. De psychiater stelde na enkele gesprekken vast dat ik suïcidale neigingen had die eerst behandeld moesten worden. Ik had helemaal geen behoefte om die oude zaak uit 1976 weer op te rakelen, maar kreeg de indruk dat zij dacht dat dat wel noodzakelijk was. Ik heb die “behandeling” afgeweerd, want dat zou de aandacht alleen maar afleiden van datgene wat volgens mij de echte reden was. Maar ik had het gevoel dat ik in een gezamenlijk onderhoud daar niet vertrouwelijk over kon praten. Dit draaide er tenslotte op uit dat er een paar nutteloze afspraken/regeltjes werden gesuggereerd, die bedoeld waren om mij wat meer “privacy” te bezorgen. Die afspraken bleken niets te helpen, en de relatie verslechterde verder. Mijn vertrouwen in die psychiater was echter volledig verdwenen. De huisarts wist daarna ook geen andere oplossing meer. Enkele maanden later ben ik uit het huis van mijn vriendin vertrokken, waarmee de relatie was geëindigd.

 

Nu ik weet dat ik autistisch ben, en ook dat ik weinig oogcontact maak, begin ik enigszins te begrijpen wat er gebeurd is. Dat zal wel eens een indruk van weinig interesse hebben kunnen wekken. Bovendien zal mijn manier van praten wel eens erg “belerend” hebben kunnen overkomen. Dat is behalve door aanleg nog eens flink versterkt door de thuissituatie, de studietijd in de “mannen”-stad Delft, en de “mannen”-omgeving bij Fokker, terwijl de sfeer in de “mannen”-cultuur bij het zweefvliegen (zeker bij de studentenclub) daar niet verzachtend zal hebben gewerkt.

Verder denk ik dat ik te veel bezig zal blijven met mijn eigen manier van leven en mijn eigen gewoontes, zodat elke poging om een relatie op te bouwen zal mislukken. Ik sleep teveel ballast mee uit mijn leven om te kunnen vergeten, en dat zal pas verminderen als mijn geheugen flink afneemt. Het schrijven van al deze fragmenten helpt om het te verwerken (van me af te schrijven) maar brengt het ook weer volop terug in mijn geheugen. Dementie zou dat kunnen verminderen, maar dan ben ik waarschijnlijk niet meer “mezelf”.