terug naar MIJN AUTISME

naar totaal overzicht:      aspie-logisch               chrono-logisch                      thema-logisch

naar deel overzicht            aspie 101 - 200         chrono 65 t/m 69 jaar          thema gezondheid

 

29-05-2016

huidkanker

 

199 G 2015

 

In het voorjaar van 2015 werd een bultje op mijn voorhoofd opeens groter. Het begon ook een beetje te jeuken. Vóór mijn diagnose ging ik met iets dergelijks niet naar de dokter, want ik dacht: “dat geneest wel weer vanzelf”. Maar omdat ik gemerkt had dat dat niet altijd zo gebeurt, en dat het bij autisten wel vaker voorkomt dat ze te laat naar de dokter gaan, maakte ik een afspraak bij de huisarts. Die stuurde mij naar het ziekenhuis, de afdeling Dermatologie.

 

De nacht voor die afspraak krabde ik in mijn slaap aan dat bultje. Bloedend werd ik wakker: blijkbaar was de jeuk erger geworden. In het ziekenhuis werd besloten om een biopt te nemen. Maar de arts daar maakte zich ook wat zorgen over een plekje vlakbij, ook op mijn voorhoofd. Aangezien ik daar nog nooit iets had gevoeld, had ik daaraan totaal geen aandacht besteed.

 

Twee weken later kwam ik terug om de uitslag te horen. De arts stelde toen meteen voor om in 1 operatie beide plekjes weg te halen. Na deze ingreep zou ik een week later nog de uitslag van het onderzoek van de weggesneden stukjes telefonisch te horen krijgen.

 

Op de dag dat het telefonisch consult zou plaatsvinden, werd ik gebeld met het verzoek om toch maar persoonlijk langs te komen. (foto 1).

Daarna gebeurden er vreemde dingen. Mijn handen begonnen te trillen, er liepen tranen over mijn wangen, ik kon niet meer goed nadenken. Daarom besloot ik om maar ter afleiding een bezigheid te zoeken. De douchecabine was net die middag gebracht en stond al in de badkamer. Ik ging dus maar even kijken of ik een monteur moest inschakelen of dat er iets anders moest gebeuren. Door een onhandige stap raakte ik uit balans. Ik kon mijn evenwicht nier meer goed vinden en wankelde achteruit tot ik tegen de glazen deuren (die daar nog los tegen de muur stonden) tot stilstand kwam. Ik besefte toen nog wel dat ik in een stoel in de huiskamer moest gaan zitten om tot rust te komen(foto 2). Na enige tijd (ik weet niet hoe lang) leek het of er 2 ikken in mijn hoofd bezig waren: 1 ik zonder woorden, maar die leek wel angstig( foto 3) en 1 ik die geruststellende dingen zei (zoals ik mezelf dacht te kennen, foto 4). Na enige tijd werden dat 3 ikken: de 2 al genoemde plus 1 ik die het geheel overzag en bedacht dat een nachtje slapen wel goed zou zijn(foto 5). Tja, zo kun je het ook oplossen: alles sal regkom (foto 6).

Tenslotte ben ik naar bed gegaan en ingeslapen (foto 7).

 

De volgende ochtend werd ik wakker met het gevoel dat alles weer onder controle
 was:  alles was weer normaal.

Het heeft toen wel een paar dagen geduurd voordat ik mezelf weer onder controle had.
Een vreemde ervaring, je zou er zomaar gek van kunnen worden (foto 8).