terug naar MIJN AUTISME

naar totaal overzicht:      aspie-logisch               chrono-logisch                      thema-logisch

naar deel overzicht      aspie 101 - 200         chrono 60 t/m 64 jaar          thema gezondheid

28-11-2016

oogprobleem

 

189 G 2006

 

zie ook fragmenten 102 & 137

 

Waarschijnlijk heb ik al sinds 1964 met verslechtering van mijn ogen te maken. Ik kreeg toen een bril aangemeten in verband met de zweefvliegkeuring. In de jaren daarna waren geleidelijk sterkere glazen nodig. In 1993 kreeg ik problemen met de medische keuring zweefvliegen, wat leidde tot stoppen met vliegen. In 2004 ontdekte ik een probleem in Kroatië met autorijden. Dat was al een voorbode voor verdere problemen. Ik wilde een rijtest om te bezien of dit probleem mijn capaciteit voor autorijden in de weg stond. Dat werd (onbedoeld) een slipcursus i.p.v. rijtest. Daarbij kreeg ik geen antwoord, maar daardoor was het probleem in 2006 (fragment 72) geen verrassing.

 

Een spiertje linksonder van mijn rechter oog werkte niet meer. Ergens onderweg is de zenuwverbinding onderbroken, waardoor er geen signalen meer doorkomen. Daardoor gaat mijn rechter oog niet meer goed naar beneden en naar links. Onder de diagonaal van linksboven naar rechtsonder zie ik nu dus dubbel en het beeld van mijn rechter oog lijkt dan enigszins gedraaid. Het visuele centrum in mijn hersenen kan die beelden dan niet meer op elkaar laten aansluiten. Mijn hersenen proberen dat wel, maar dat kost erg veel energie. Dus heb ik sindsdien veel meer slaap nodig. Door geregeld mijn ogen te sluiten kan ik dat energie-verbruik verminderen, maar dat vergt veel geduld en discipline. Een trap afdalen bleek daardoor erg lastig: naar beneden-kijkend zag ik de traptreden niet goed meer. Een slecht-zienden stok bleek een geweldige hulp, niet in de laatste plaats doordat mensen achter mij nu werden gewaarschuwd dat achter mij blijven niet opschoot. Dus geen gehijg meer in mijn nek. Dat liep een stuk rustiger.

Traplopen gaat nu (na enkele jaren) weer wat beter: het lijkt erop dat mijn hersenen steeds meer doorhebben dat ik bij het ogen-neerslaan het beeld van mijn rechter oog wel kan missen. Daardoor ziet ik dat beeld niet meer dubbel, maar diepte schatten gaat dan niet meer.

 

In het najaar van 2011 bleek dat ik staar had, op beide ogen. Rechts al goed merkbaar, maar links ook al zichtbaar voor de oogarts. Voor beide ogen is dat behandeld, waardoor ik geen bril meer nodig heb voor veraf.

 

In 2013 was ik niet tevreden over een ogen-test. De oogarts stelde toen een 2nd-opinion voor, uit te voeren in Maastricht. Zij had daar gewerkt en dacht dat ik daar misschien beter onderzocht zou worden. Het bleek dat daar de gezichtsveld meting nog met oude, niet-automatische apparatuur werd uitgevoerd. Daardoor had ik geen hinder van de elektronische geluidjes, die de meeste andere mensen blijkbaar niet hoorden. De uitkomst bleek beter dan de metingen met de moderne apparatuur. Waarschijnlijk had ik ge-anticipeert op de lichtflits t.g.v. het horen van de opbouwende spanning in de condensator, en daardoor te vaak NIET op de knop gedrukt. Ik was er niet zeker van dat ik wat gezien had, omdat ik blijkbaar dacht dat ik de lichtflitsen soms verzon.

De meting van de oogboldruk was al die tijd in orde geweest, maar de oogarts vermoedde dat er toch sprake was van een vorm van glaucoom. Daarom schreef ze oogdruppels voor, om de verdergaande achteruitgang af te remmen.

Maar geleidelijk aan gaat mijn gezichtsvermogen toch nog wel langzaam achteruit. Dus ook daar is de garantie verlopen!