terug naar MIJN AUTISME

naar totaal overzicht:         aspie-logisch              chrono-logisch                      thema-logisch

naar deel overzicht     aspie 1 - 100          chrono 40 t/m 49 jaar      thema werk

 

10-01-2016

autopilot MPA

15 F 1994

 

Jack kwam op een dag bij mij langs, en vroeg of ik even met hem mee wilde gaan. Onderweg vertelde hij me dat er al enkele dagen een probleem was met de MPA (Maritime Patrol Aircraft). De automatische piloot hield bij het uitvoeren van een zoekpatroon op lage hoogte boven zee de hoogte niet goed aan. Er was geen verbetering geboekt. Hij wilde graag dat ik er even naar zou kijken.

Aangekomen in de kamer waar meerdere mensen aanwezig waren om de optredende problemen te bespreken, ontmoette ik Paul die toen werkte bij de Amerikaanse fabrikant van de autopilot. We hadden al 2 keer eerder samengewerkt, toen hij nog bij een Canadese fabrikant van trainingssimulatoren werkte. Die keren bleek al snel dat we elkaar goed begrepen. Na het bestuderen van de traces van de uitgevoerde manoeuvres, zei ik dat ik een input van het hoogteroer bij het begin van elke bocht mistte. Toen ik zei dat die input noodzakelijk was, maar dat ik niet direct een formule wist, zei Paul dat er in de autopilot van sommige vliegtuigen wel een term zat die wel leek op wat ik wilde. Bij navraag over welk type vliegtuigen dat hadden noemde Paul er een paar op. Daarop realiseerde ik me dat dit allemaal militaire vliegtuigen waren, terwijl de autopilot van de F.27 waarschijnlijk een civiele versie was. Toen ik Paul zei dat deze toevoegde term precies leek te zijn wat er in dit geval nodig was, ging hij meteen op weg om dit die middag in te bouwen. Dan kon het de volgende dag al uitgetest worden. Toen kwam de testvlieger Wim naar me toe, om te weten wat er gaande was. Ik kon hem toen (in zweefvliegtermen) uitleggen wat er aangepast zou worden. Daar wij elkaar al van tijdens de studie in Delft kenden, en tevens van het zweefvliegen bij de studenten zweefvliegclub, begreep hij meteen wat er zou gebeuren. Hij zei dat hij dat de volgende dag wel zou merken, en ging meteen door met het bespreken van andere problemen.

 

Daar er niets verder voor te doen was, liep ik terug naar mijn kamer, samen met Jack. Onderweg legde ik aan hem uit wat er ging gebeuren. Toen ik na een kwartier weer op mijn kamer terug was, kon ik weer ongestoord verder met dat waar ik mee bezig was.

 

Na de diagnose ging ik nog eens denken over dit voorval. Ik begon mij toen te realiseren, dat ik er nooit meer over ben lastig gevallen. Alsof Jack alle rompslomp uit mijn buurt had gehouden. Dit leek wel erg in overeenstemming met datgene wat ik een brochure had gelezen over “hoe als werkgever om te gaan met een autistisch werknemer”. Maar dat was dus wel 20 jaar vóór dat ik de diagnose kreeg! Bovendien werd er in die tijd nog nauwelijks gedacht aan autisme bij volwassenen!

 

Was mijn minder sterke centrale-coherentie er de oorzaak van dat ik alle verschillende delen die betrokken waren bij de werking van de automatische piloot los kon zien (niet gehinderd door de beperkingen t.g.v. een sterke centrale-coherentie) en daardoor snel kon vaststellen waar mogelijk het probleem lag?