terug naar MIJN AUTISME

naar totaal overzicht:      aspie-logisch                     chrono-logisch                        thema-logisch

naar deel overzicht     aspie 101 - 200      chrono 70 t/m 79 jaar     thema diversen

 

07-03-2016

mijn grote liefde

 

134 A 2016

 

Tijdens mijn jeugd zag ik bij mijn ouders nooit iets wat op liefde wees. Sinds 2 jaar weet ik dat ik autisme heb, net als waarschijnlijk mijn moeder. Zij vond zichzelf intelligent en een prettig mens, maar verder was er niemand die dat ook vond. Alle dingen die fout gingen waren (volgens haar) de schuld van mijn vader. Na een ruzie 's morgens met hem (ik was 16), vertelde ze mij dat ze een rot leven had gehad. Nou moesten wij het maar dragen.

Toen ik haar een jaar later eens vroeg waarom ze mij op de wereld hadden gezet, was haar reactie: “ûh, je wist niet beter, je dacht dat het zo hoorde”.

Vóór mijn 18e heb ik toen al het besluit genomen om geen kinderen op de wereld te zetten. Kinderen hadden volgens mij liefde nodig, maar hoe? Want ik had er nooit een voorbeeld van gezien.

 

Toen ik ging zweefvliegen was dat iets dat ik zeer prettig vond. Om geen kinderen te krijgen zou ik geen relatie moeten aangaan. Ik bedacht toen de volgende redenering: ik heb geen tijd voor een relatie, want ik ben al met het zweefvliegen getrouwd! Op die redenering kreeg ik eens de reactie: “dan zoek je toch een leuke vrouw die een goede moeder kan zijn”. Op mijn vraag hoe ik dat zou moeten uitvinden, kwam géén antwoord.

 

Het liep 1 keer bijna mis, maar die mogelijkheid ging gelukkig snel voorbij.

 

Gedurende 30 jaar heb ik al mijn vrije tijd en vakanties met liefde aan zweefvliegen besteed. En, zoals dat gaat, heb ik er veel voor terug gekregen. Totdat ik een visueel probleem kreeg. Daardoor moest ik besluiten om van mijn grote liefde afscheid te nemen. Maar de herinneringen blijven, en die schenken mij nog altijd veel genoegen.

 

Pas jaren later bleek dat het visuele probleem een zeer langzame variant was van glaucoom, waarvoor ik nu druppels krijg. Maar wat weg is komt niet meer terug.

 

Achteraf blijkt dus dat de capaciteit om ergens van te houden bij mij wel aanwezig is, maar dat die op de verkeerde manier was gevuld.

 

 

Enkele maanden geleden ontdekte ik, dat dichten redelijk goed ging: een nieuwe liefde ??

 

Hieronder mijn eerste poging:

 

==========================================================

 

Mijn mooiste herinnering: een zweefvlucht van 500 km

 

's morgens bij de briefing hoor ik veel plannen

mooi weer, dus allemaal omhoog starende mannen

denkend over verre plaatsen, maar

hoe laat arriveren ze daar?

duurt de thermiek wel lang genoeg?

is 't het waard – al dat gezwoeg?

uren rijgen zich aaneen

tijdens de lange vlucht daarheen

dan weer terug, daar wacht het thuisveld

250 km nog, als het lukt ben ik een held

eindelijk na 7 en een half uur

is daar het einde van mijn avontuur

voor mij een koel biertje bij het avond-vuur

ik haalde het als enige, voor de anderen was dat zuur

die nacht droom ik over vluchten die nog verder gaan

alles lijkt te kunnen, zelfs zweven naar de maan.

 

Arnoud, Autist sinds 1946