terug naar MIJN AUTISME

naar totaal overzicht:      aspie-logisch               chrono-logisch                      thema-logisch

naar deel overzicht      aspie 101 - 200         chrono 40 t/m 49 jaar          thema gezondheid

 

24-04-2016

wondroos

 

132 G 1986

 

Tijdens de skivakantie in Frankrijk kreeg ik steeds meer last van een wondje op mijn scheenbeen. In het hotel was een verpleegster aanwezig, waar ik toen maar eens naar toe ging. Het korstje op de wond was al uitgegroeid tot circa 7 millimeter doorsnede. De verpleegster deed er een speciaal gaasje met genezend spul op, en zei mij over een paar dagen nog maar eens terug te komen. Na 4 dagen bleek de wond nog wat gegroeid te zijn tot circa 10 millimeter doorsnede. Aangezien mijn skivakantie er bijna op zat, kreeg ik het advies om terug in Nederland naar de huisarts te gaan.

 

Het wondje was ontstaan bij de skigymnastiek, toen ik met mijn been tegen een bank stootte. Ik zag toen geen bloed, dus zoals gewoonlijk nam ik aan dat dat wel weer zou genezen. Een week later bleek er toch een korstje te zitten, dus het had blijkbaar wel gebloed. Maar ik besteedde er geen aandacht meer aan, tot die dag tijdens de skivakantie.

 

Ik had zelf geen huisarts, maar bij Fokker was wel een bedrijfsarts. Na de vakantie ging ik langs bij de verpleegkundige op mijn werk. Daar werd wel ernstig gekeken, maar het zag er blijkbaar wel goed uit. Er werd wederom een gaasje met genezend spul op gedaan, met het advies om over een week nog eens terug te komen.

Die volgende maandag werd ik wakker met wat pijn in mijn been. De wond bleek een grote korst (doorsnede bijna 2 centimeter) die een bult vormde met een brede rode rand. Dus op het werk meteen naar de bedrijfsarts.

Na mijn verhaal werd er wederom een gaasje met genezend spul op gedaan en stuurde de bedrijfsarts me naar huis, met de opdracht om met mijn been op tafel te blijven zitten. Dat was om de doorbloeding te verbeteren. Ik mocht pas de volgende week maandag weer langskomen om te kijken hoe het er mee stond. Toen ik die week later weer langskwam, leek de wond te gaan genezen. De arts zei: “nou is er gelukkig geen huidtransplantatie nodig”. Ik moest nog een week thuisblijven, maar na 2 weken was de wond al zover genezen dat ik weer aan het werk mocht.

 

 

Aangezien alles weer goed was gekomen, maakte ik me geen zorgen. Maar sinds ik de diagnose Autisme heb gekregen en er veel over gelezen heb, heb ik me gerealiseerd dat ik toch maar beter op mijn lichaam moet letten en sneller naar de huisarts moet gaan.